“Band on the Run”

For English click here.

In mijn vorige post konden jullie een van mijn “wachtrij” ervaringen lezen. Zo heb ik in 2009, in de rij voor Pinkpop, een bijzondere fan ontmoet.  Pink Cadillac, ik bedoel, Stephanie Huys (“Pink Cadillac” is haar nickname op het forum), is een grote Bruce Springsteen fan. Zij staat uren, soms wel dagen in de rij om als eerste naar binnen te mogen, en dan niet voor 1 concert…

In the town they’re searching for us everywhere…”

“Mijn 1ste concert was in 1993 in Gent, daarna duurde het zelfs 6 jaar tot m’n volgende Bruce show. Ik was in de jaren daartussen in vele andere dingen geïnteresseerd, mijn leven ging een andere richting uit. Maar na dat concert in ’99 had ik de smaak echt pas goed te pakken!”

In mijn hoofd maakte ik een kleine rekensom:1993 zag ze voor het eerst Bruce Springsteen live, de tweede keer was in 1999. Ze heeft hem nu 45 keer gezien, dus dat betekent dat ze in 13 jaar 43 keer naar een concert van hem is geweest!?

“Toen ik in 2002 mijn vriend Peter leerde kennen (ook een hevige Bruce fan), heb ik me voorgenomen om mijn verloren Bruce-jaren zoveel mogelijk in te halen. Eerst gingen we vooral met ons tweetjes naar shows in Europa, maar na een tijd hebben we zoveel mensen leren kennen en kregen we echt een band met al die Bruce fans. Het werd tour na tour alleen maar leuker! Snikheet in Sevilla, een UREN durende, nooit geziene stortbui in Firenze, op elkaar geplakt staan in een volgepakt Stade de France, uren en dagen wachten voor dat allerbeste plekje op de 1ste rij. Ieder concert is een belevenis apart. Bruce die contact met je heeft tijdens de show, of hij komt je verzoekbordje halen en speelt dat nummer voor je. Dat zijn de onvergetelijke momenten!  Zodra Bruce on stage komt weet je weer waarom je telkens terug gaat naar zijn shows.”

 “…but we never will be found”

In 2004 kwam onze droom uit, en zijn we op “pelgrimstocht” geweest naar Bruce zijn hometown, New Jersey. Dit was een onvergetelijke belevenis, en sindsdien zijn we al vijf keer terug geweest om naar zijn shows te gaan kijken in New York en New Jersey. Dit jaar zagen we Bruce optreden in Asbury Park, toch wel the place to be voor Springsteen fans! Daar hebben we ondertussen ook al heel wat vrienden gemaakt, en dat allemaal dankzij Bruce!

Ondanks dat ik Stephanie ook tegenkom bij andere concerten van verschillende muziek-genres, staat ze toch het liefst bij ”The Boss” in de rij.

“Niemand kan tippen aan de shows die Bruce avond na avond neerzet. De lengte van zijn shows, maar vooral de intensiteit en de passie waarmee hij op het podium staat druipt er na 40 jaar nog steeds vanaf en daar heb ik heel veel respect voor!”

“Stuck inside these four walls”

“Ik heb me altijd wel iets anders gevoeld dan de meeste van mijn vriendinnen. Als tiener zei ik al dat ik niet zou trouwen, en over kinderen krijgen sprak ik ook nooit.

Toch besloot ze op haar 28e te trouwen, maar dat was na 18 maanden alweer voorbij. Enige tijd later leerde ze haar huidige vriend Peter kennen, en sindsdien zitten ze al 10 jaar op hetzelfde niveau.

“Toen ik getrouwd was voelde iets in mij zich niet helemaal goed, net alsof ik in iets gevangen zat en eruit moest. Peter en ik wonen samen, maar ik hoef niet (meer) getrouwd te zijn om me verbonden te voelen met iemand.”

“We hebben beiden beslist dat we geen kinderen wilden en daar staan we nog steeds achter. Ik vind het zalig als ik na een drukke werkdag mij kan neerploffen in de zetel, en niet nog duizend en één verplichtingen heb naar de kinderen toe. Mijn huisdieren zijn mijn kids en die krijgen alle liefde (en zoveel meer!) die ze nodig hebben.”

All I need is a pint a day”

“We houden allebei enorm van reizen, naar concerten gaan, een lekkere pint gaan pakken, je gewoon echt vrij kunnen voelen! Ik word in december 40 jaar en als ik terugkijk op die 40 jaren kan ik gerust zeggen dat ik tot nu toe alles heb kunnen verwezenlijken wat ik wou doen.”

Toch blijven ook zij mensen die gewoon moeten werken en een huis hebben die nog afbetaald moet worden.

“Natuurlijk is het allemaal niet goedkoop, maar voor ons zijn andere dingen dan niet belangrijk. Ik hoef geen villa of een dure auto voor m’n deur. Om merkkledij geef ik niet en in dure restaurants zul je me ook niet zien. Het is maar wat je belangrijk vindt in je leven, en daar moet toch niemand jaloers van zijn. Iedereen vult z’n leven in hoe hij/zij dat zélf wil. Als je er niet tevreden mee bent, dan moet je er iets aan doen…Heb ik ook gedaan op m’n 30ste. Follow that dream, je leeft maar één keer hoor!”

3 thoughts on ““Band on the Run”

  1. Pingback: Paulus aka Badmuts | Music is the new religion

  2. Pingback: “Money, that’s what I want” | Music is the new religion

  3. Pingback: Ink | Music is the new religion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s