“Ah, look at all the lonely people…”

Na de fiets, een tram, twee treinen en de pendelbus gepakt te hebben, liep ik helemaal bepakt met een trui, muts, sjaal en handschoenen richting de Brabanthallen. Toen ik de kaartjes kocht was het nog hartje zomer, nu vroeg ik me af waarom ik ook alweer zo graag naar dit concert wilde…

De deuren waren nog niet open, en vooraan stonden mensen al kou kleumend met een biertje in de hand druk te kletsen. Ik sloot netjes aan in de rij en stak een sigaretje op. “Ik sta al 13 uur in de rij”, Hoe vaak heb jij ze al gezien?”, “Dit wordt mijn 27e keer”, “Ik heb voor het eerst mijn zoontje meegenomen”. Oh my, waar komen deze rare mensen toch vandaan? Wat zielig, hebben ze verder geen leven ofzo?! Hier hoefde ik dus echt niet bij te horen. Ik deed snel mijn koptelefoon op (het wereldwijde symbool voor do not talk to me) en sloot me af van de rest van de wereld.

“…Where do they all come from?”

Een jaar later stond ik weer eens in de rij te wachten voor een concert, en het viel mij op dat ik de helft van de mensen al eens eerder had gezien. In plaats van mijn koptelefoon op te doen, deed ik hem nu af. “Ja, ik kan niet wachten, dit wordt mijn 50e keer”. Huh, hoorde ik dat nou goed, 50e keer?! Uit pure nieuwsgierigheid ging ik dan toch ook maar dichterbij staan en probeerde ik mij ook in het gesprek te mengen: “Heeft u misschien een vuurtje voor mij….?”

De verhalen die verteld werden, waren zo leuk en inspirerend, dat het concert me allang niet meer boeide.  Ik kon alleen maar dromen van bepaalde dingen die ze hadden meegemaakt. Ik kreeg ook heel veel tips: “nee, je moet op dit forum kijken voor meer tour info”, of, “zie je die man daar vooraan, dat is de manager en naast hem de vaste fotograaf”.

Deze ervaring veranderde iets in mij. Ik kijk nu dan ook heel anders tegen concerten aan, sindsdien ga ik ook niet meer alleen naar concerten voor de muziek. De gezelligheid er omheen, nieuwtjes en ervaringen delen vind ik net zo leuk.

Buiten dat het leuk is om met andere fans te kletsen, kan het ook nog eens van pas komen. Zo strandde ik na dit concert op een verlaten station (laatste pendelbus gemist, geen trein aansluiting meer, je kent het wel). Langzaam maar zeker begon ik te accepteren dat het een nachtje bivakkeren wordt voor mij. Totdat die drie fans die eerder op de dag naast mij stonden in de rij voorbij liepen en vroegen waar ik naar toe moest, “Utrecht? Rijdt maar mee!”.  De wonderen waren de wereld nog niet uit.

Vaak sta je langer in de rij dan dat de band speelt, dan kan je het net zo goed gezellig maken. Wie weet geef ik jou in de toekomst wel een lift naar huis!

2 thoughts on ““Ah, look at all the lonely people…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s